Sen Değişirsen, O Da Değişir

Akşam oldu. Yine bağırdınız. Çocuğunuz odasına gitti. Siz de salonda oturup "niye yine böyle yaptım?" diye kendinize kızıyorsunuz.

Her gece yatmadan önce o masum yüze bakıp pişman oluyorsunuz. "Yarın farklı olacak" diyorsunuz. Ama yarın aynı döngü başlıyor. Bağırma → suçluluk → söz → bağırma...

Güzel güzel anlattınız — dinlemedi. Sert konuştunuz — ağladı. "Odana git" dediniz — kapıları çarptı. Hiçbir şey işe yaramıyor gibi hissediyorsunuz.

Ve en kötüsü: annenizin ya da babanızın size söylediği o cümleleri şimdi siz çocuğunuza söylüyorsunuz. "Ağlama!", "Büyük çocuk gibi davran!", "Söylediğimi yap, o kadar!"

Sosyal medyada mükemmel görünen ailelere bakıp "neyi yanlış yapıyorum?" diye soruyorsunuz. Eşinizle çocuk yetiştirme konusunda tartışıyorsunuz. Kendinizi yalnız ve yetersiz hissediyorsunuz.