Sanatçının Yolu Atölyesi

Sanatçının Yolu'nda ortaya çıkan bir hayalimi gerçekleştirdim: YouTube'da yayına başladım. İlk yayında da bu yolculuğun mucizesini anlattım.

Defterlerim doldu. Yazmaya başladığımdan beri bastırdığım ne varsa bir bir gün yüzüne çıkıyor; yüzleşme bitince ardından çok güzel bir dönüşüm geliyor. Kolay değil, ama buna değiyor.

Tek bir kelimeyi değiştirdim: “yüzünden” demeyi bırakıp “rağmen” demeye başladım. Sırf bununla bile son dönemde çok şeyi alt ettim.

Önemsiz görünen küçük şeylerin hayatta ne kadar önemli olduğunu fark ettim. Kitap arasında yaprak biriktirmek, yolda gözüme çarpanı almak — hiçbir karşılığı olmayan bu şeyler bana yaşadığımı hissettirdi.

Yıllar sonra boya kalemleri aldım. Uzun süredir uğraştığım tezyin sanatını kafamda ne kadar büyüttüğümü fark ettim; kurallardan ve icazet beklentisinden özgürleştim.

İlk buluşmada “bu 12 hafta nasıl geçecek” diye düşünmüştüm. Şimdi “nasıl geçti” diyorum.

Hayatımızın hiçbir 12 haftası böyle bir yolculuğa tamamen müsait olmayacak. Tüm zorluklara rağmen, başladığımız yerden farklı biri olarak çıktık.

Resme ilgim olduğunu bilmiyordum. Birkaç çizgi çizip boyadım ve kendimi iyi hissettim. Artık bütün duygularımı yazarak ifade etmek istiyorum.

İnsanın kimseyle, kendisiyle bile yarışmasına gerek yok. Önemli olan akışta kalmak, hissettiğini fark edip kabul etmek ve canının istediğine izin vermek.

Bu 12 hafta bir bitiş değil, yeni bir başlangıç. İçimdeki sanatçıyla buluşmama aracılık ettiğin için şükran doluyum.

Sanatçının Yolu bana en çok kendime dönmeyi kattı. İçimde hep var olan ama hayatın telaşında sesini kısan yaratıcı yanımla yeniden buluştum. Yazdıkça kendimi duydum, ürettikçe kendimi gördüm. Kusursuz olmak yerine kendim gibi olmanın, sonucu düşünmek yerine sürecin içinde kalmanın ne kadar özgürleştirici olduğunu fark ettim. Anladım ki içimizdeki sanatçı yalnızca yazan, üreten tarafımız değil; hayata kendi rengini katmaya cesaret eden tarafımız.

Her güne yazarak başlama ritüeli hayatıma öyle iyi geldi ki, artık günümün vazgeçilmez parçası. Yeniliklerin yoğun olduğu bir dönemden geçerken bu buluşmalar zihnimi berraklaştırdı, kendime olan güvenimi tazeledi. Hiçbir beklentim olmadan girdiğim seanslar adeta terapi gibi geçti; grubun sıcak enerjisiyle hepimiz içimizi açtık ve bu yolculuğu “yalnız değilmişiz” duygusuyla tamamladık.

Yaşamımın en zor yılını geçiriyordum; kısa süre içinde annemi, dayılarımı ve otuz yıllık iki can dostumu kaybetmiştim. Kitap okuyamıyor, kalabalıklara karışamıyor, çocuklarıma ve eşime ilgi gösteremiyordum. Atölye sakinleşmemi, kendimle baş başa kalabilmemi ve kaldığım yerden yeniden adım atmamı sağladı. Siz de kendinize bir hediye verin derim.

Yasemin'le Sanatçının Yolu sayesinde tanıştım; iki yıl önce hayatıma yaptığı etki, şu anki hayatımı kurmama yardımcı oldu. Kendinizi samimiyetle bulacağınız bir yolculuk: sizi destekleyen insanların arasında rahat edeceğiniz, aklınızdaki soruların cevapsız kalmadığı bir deneyim. Başlarkenki siz ile bitirdiğinizdeki siz aynı olmayacak.

Kitabın bana yaşattığı içsel deneyimlerin, hafta sonu buluşmalarında sorulan soruların ve gruptaki arkadaşların paylaşımlarının yapıcı izlerini hâlâ taşıyorum. Aylar sonra tekrar tekrar teşekkür ederim.

Anlaşıldığımı, kapsandığımı, duygularımın kabul gördüğünü hissetmiştim. Kitap beni biraz dağıtmıştı ama Yasemin'in kolaylaştırıcılığı sayesinde rahatladım. Üzerinden sanırım beş yıl oldu.