O Küçük Kızın Cesaretiyle Yeniden Başlamak

Karadeniz’in küçük bir köyünde doğdum. Öyle küçük bir yerdi ki, doğduğum yıl köyde elektrik bile yokmuş. Şehre gitmek, haftada sadece birkaç gün gelen minibüsle mümkün olurmuş.

Çocukluğum o köyde, babannemle dedemin yanında geçti. O yılları hâlâ dün gibi hatırlıyorum. TRT Ankara Radyosu’ndan yükselen sesli tiyatrolar, Sezen Cumhur Önal’ın unutulmaz müzik programları… O sesler beni alıp başka dünyalara götürürdü. Hayal kurmayı orada öğrendim.

Küçük bir köyde büyüyordum ama zihnim hep çok daha büyük yerlerde geziyordu.

Okulda ne etkinlik varsa katılırdım. Tiyatro, şiir, halk oyunları…Öğretmen "Kim yapmak ister?" dediğinde elim hep ilk havadaydı. Hiç "Ben yapamam" dediğimi hatırlamıyorum. Cesaretliydim. Nereden geliyordu o özgüven bilmiyorum ama içimden bir ses hep "Denemelisin" derdi.

Ve hep başka dünyaları merak ederdim:  Acaba başka ülkelerde insanlar nasıl yaşıyor? Ne yerler, ne düşünürler? Neyi severler, neden korkarlar?

Ve işte o merak, yıllar sonra beni Pasifik Okyanusu’nun kıyısına kadar getirdi. Bugün sahilde yürürken fark ettim bunu.

Ama bir şey vardı. Bunca yolu kat etmeme rağmen, son zamanlarda kendimi erteliyordum. Adım atmaktan çekiniyordum. Korkuyordum. Başarısız olmaktan, yeterli olamamaktan…Bazen elim gitmiyordu, bazen içimde bir ses: "Ya yapamazsan?"

Ve düşündüm. Ben bunu ne zaman öğrenmiştim? Ne zaman “Yapamam” demeye başlamıştım?

İşte o an, çocukluğumdan bir görüntü geldi gözümün önüne: Köyde, hiçbir şeyi düşünmeden, sadece deneyimlemek isteyen küçük Yasemin. O küçük kızın cesareti içimi ısıttı. O, sınırlı imkanlara rağmen her şeyi yapabileceğine inanıyordu.  

Şimdi ben, her şeye sahipken, neden kendime sınırlar koyuyordum?

Bazen insan fark etmeden sabit zihniyete giriyor. Başaramam korkusu, mükemmel olma arzusu, ya da sadece geçmişte kalan hatıralar…Ve kendi potansiyelini kısıtlıyor.

Ama mesele bu değil.

Mesele bunu fark etmek. Ve fark ettiğin anda kendini yeniden cesaretle harekete geçirmek. Bugün bana bunu hatırlatan o küçük kız oldu.

Kendime söz verdim: Ertelemeyeceğim. Korkuyla değil, merakla bakacağım hayata. Sonuç ne olursa olsun, yeniden denemenin kıymetini yaşayacağım. Kendi sınırlarımı aşmak için deneyeceğim.

🌱 O çocuk hâlâ orada, içinde… Bekliyor. Yeniden inanmanı, bir kez daha denemeni…

👉 Sen hangi hayalinden vazgeçtin sandın? Belki de şimdi geri dönme zamanı. Hazır mısın? 👇